6 şubat depremi

Depremin ilk haftası yaşadıklarım geldi aklıma. İnsan en çok çaresizliğine ağlarmış. Gözyaşlarım yine dökülüverdi. Ablam da bu anı bekliyormuş. O an göz göze geldik. Gözyaşlarımızla birlikte yolumuza devam ettik.
Depremden bu yana dört ay geçti. Kadınların sesi hâlâ duyulmuyor. “Boş ormanlık bir yere gideceksin. Çocuk sesi de olmayacak. Kadınlar için diyorum sadece. Gözünü kapatacaksın, uzanacaksın çimlere. Düşünme kapasitemi yeniden ancak böyle kazanabilirim” diyen Selvi, kadınlara tercüman oluyor.
İçeriklerimizi kaçırmamak için e-posta bültenimize ücretsiz abone olun!