eğitim

Gülistan çocuk yaşta zorla evlendiriliyor. Üç çocuk sahibi olduğu bu evlilik onun için tam bir kâbus;  koca dayağı, ekonomik şiddet her şey var. Şiddet kızlarına da yönelince boşanıyor. El işi yaparak onları büyütüp okutuyor.  Kızlarının dediği gibi, “hikâyesi hepimize güç verecek.”
Hatay’da kadınlar, yaygın bir şekilde sigortasız çalıştırılıyor. Defne annesinin her gün 12 saat çalıştığını ama sigortası olmadığını söylüyor: “Kadınlar böyle çalışıyor daha çok. Erkeklerinki de problemli ama onlara sigorta yapılıyor” diyor.
Okulların açılmasıyla her yer rengarenk reklamlarla doldu. “Okullar başladı, siz hâlâ şunu bunu almadınız mı?” diye soruyor billboardlar. Ama çocukların binlerce liralık okul masraflarıyla başa çıkamayan ve iş yükleri misli misli artan, “boğulur hale gelen” kadınlara kimse halini sormuyor. Sözü onlara bırakıyoruz…
Bu bölümde kadın emeğine dair eski ve güncel çalışmaları tanıtmayı, bir kaynak havuzu oluşturmayı amaçlıyoruz. Bu bağlamda inceleyeceğimiz ilk ismin Ferhunde Özbay olması anlamlı. Onun bıraktığı yerden, onunla birlikte kadın emeğine dair söz üretmeye devam etmemiz, onun çabalarının karşılığını vermenin, onu anmanın en kıymetli yolu.
ekmek ve gül’ün inisiyatifiyle başlayan ve ilk sonucunu alan okullarda bir öğün ücretsiz, sağlıklı yemek kampanyası’nın birçok açıdan örnek ve öğretici olduğunu düşünüyorum. öncelikle, sonuç almış olması çok önemli. çünkü bazen unutmuş gibi olsak da, herhangi bir siyasi faaliyetin hedefine yaklaşmış olması bile çok önemli bir başarı kriteri.
Yaz tatili sona erdi, okullar açıldı. Okulların açılması aile bütçesinde aslan payının o ay okul masraflarına ayırılması demek. Ama bu dönemde kadınlar bazı açılardan nefes alabiliyor. Malum bakım sorunu. “Hiç olmazsa evde değiller, telefonum sık sık çalmıyor ve neredeler, nasıllar diye düşünmüyorum. Kafam biraz rahat ediyor.” diyorlar.
Bir tas çorba, bir parça ekmek ve ev kirası ödeyebilmek için başka şehirlerin yolunu tutuyorlar. Bazen dört ay bazen de daha fazla süre ile evlerini terk edip, soğuk depolarda 10 saatten fazla çalışıyorlar. Sigorta yok, güvence yok. 42 yaşındaki Hatice Uslu da onlardan biri iki kızı ve eşi de aynı işi yapıyor.
Çok küçük yaşlardan itibaren ev işçisi olarak çalışmaya başladı. Atlanta’da 70 ev işçisi kadınla kurdukları sendikanın üye sayısı kısa sürede 13 bini geçti. Bu sendika sayesinde Amerika’da ev işçileri sosyal haklara kavuştu ve ücretleri yükseldi.
İçeriklerimizi kaçırmamak için e-posta bültenimize ücretsiz abone olun!