Yazarın Diğer Yazıları

Gülşen Randa
Gülşen Randa
“İlk defa aldığım asgari ücretin içinden ulaşım ve yemek masrafını çıkarınca geriye ne kadar kaldığını, masraflarımı nasıl en aza indirip kalandan birikim yapabileceğimi hesaplıyorum. Her güne “bu iş bitince ne olacak” diye düşünmeden başlamak istiyorum… Yeniden, tek başıma ama yalnız kalmadan, umutlarımı yitirmeden devam etmeye çalışıyorum işte.”
İşe çağırmaları için gözüm hep telefondaydı. Günler geçiyordu ama işe çağırmıyorlardı. Arayayım mı, mesaj mı çekeyim ikilemini yaşarken hâl hatırlarını soran bir mesaj attım. Geri dönen olmadı. Yine iş aramaya başladım.
Depremden sonra başka şehirlere giderek yeniden bir düzen kurmaya çalışanlardan biri Gülşen. Ev bulmak, iş bulmak, yiyecek-giyecek almak bu pahalılıkta kolay değil. Devlet yardımlarıyla hayatta kalmaya çalışırken kendini güvende hissetmek de öyle…
Depremin ilk haftası yaşadıklarım geldi aklıma. İnsan en çok çaresizliğine ağlarmış. Gözyaşlarım yine dökülüverdi. Ablam da bu anı bekliyormuş. O an göz göze geldik. Gözyaşlarımızla birlikte yolumuza devam ettik.
Mersin’de Pozcu civarında kiralık ev ararken bir çiçekçiye ilişti gözüm. Tezgâhında nergis vardı. Nergis şehrimin sembolü idi. Benim için evdi, aileydi, çocukluğumdu. Antakya’da Köprübaşı’nda aylarca satılırdı. Günlerdir biriktirdiğim gözyaşları dökülüverdi.
İçeriklerimizi kaçırmamak için e-posta bültenimize ücretsiz abone olun!